Η ιστορία ενός μοναχικού... ποδοσφαιριστή

Για τον 24χρονο Ισπανό αμυντικό, Javi Poves, το μέλλον φαντάζει λαμπρό. Πέρσι εντάχθηκε στη Sporting Gijon που αγωνίζεται στην Primera Division, το κορυφαίο ίσως πρωτάθλημα του κόσμου. Στις 21, μάλιστα, του περασμένου Μαΐου πήρε το βάπτισμα του πυρός αγωνιζόμενος για πρώτη φορά σε επίσημο αγώνα με την ομάδα του. Φέτος θα πάρει σίγουρα περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Πιθανόν ορισμένοι να τον ζηλεύουν καθώς η οικονομική ευρωστία που προσφέρει το ποδόσφαιρο είναι μια όαση μπροστά στην κοινωνική πραγματικότητα που επικρατεί στην Ισπανία. Ένας στους πέντε Ισπανούς είναι άνεργος, αλλά ο Javi Poves μέσα από το ποδόσφαιρο μπορεί να ζήσει μια άνετη και χλιδάτη ζωή. Δεν χρειάζεται να ανησυχεί για τίποτα! Μόνο… να κλοτσάει την μπάλα!

Ο Javi, όμως, όχι μόνο ανησυχεί αλλά πνίγεται! Στις 19 Ιουλίου 2011 παίρνει την μεγάλη απόφαση και παραδίδει επιστολή παραίτησης στον πρόεδρο της ομάδας του! Η λάμψη του ποδοσφαίρου δεν τον «τυφλώνει». Ξέρει, εξάλλου, ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Απαρνιέται τον θελκτικό κόσμο που ποδοσφαίρου με τα εκατομμύρια, τη δόξα, τις γνωριμίες, τα αμάξια, τις γυναίκες, τις συνεντεύξεις, τα ταξίδια, τα πάρτι. Ω, τι κόσμος κι αυτός! Το ποδόσφαιρο, όμως, όπως διαμορφώθηκε είναι ενάντια στις ηθικές του αξίες. «Μόνο σπατάλη χρημάτων και διαφθορά υπάρχει στο χώρο αυτό» λέει με παράπονο.

Καλά είναι τρελός; Θέλει να διαλύσει το μέλλον του; Τη σιγουριά του; Μια ματιά στους δρόμους της Ισπανίας τρομάζει. Χιλιάδες «los indignados» (αγανακτισμένοι) διαδηλώνουν καθημερινά ζητώντας μια δίκαιη κοινωνία, ίσες ευκαιρίες, δουλειά. Μέσα από την ασφάλεια του ποδοσφαίρου ένας ποδοσφαιριστής ενδεχομένως να τους έβλεπε με περιφρόνηση. Κάτι σαν ενοχλητικούς τύπους που τον ξυπνάνε με τις φωνές τους κάθε πρωί, που τον καθυστερούν να πάει στην προπόνηση από το μποτιλιάρισμα.

Ο Javi όμως δεν παραμένει απαθής και κυνικός μπροστά στα δυσβάσταχτα προβλήματα των συμπατριωτών του. Αγανακτισμένος επί της ουσίας συμπορεύεται με τις απαιτήσεις και τα όνειρα του κινήματος αυτού. Παρά το νεαρό της ηλικίας του δείχνει πολύ ώριμος, κατασταλαγμένος, φιλοσοφημένος και θέτει αμέσως τον εαυτό του έξω από το σαθρό ποδοσφαιρικό κύκλωμα. Φαντάζομαι θα είδε και θα έζησε πολλά.

Ένα σχεδόν μήνα μετά την πρωτόγνωρη απόφασή του, ο Javi εξηγά τους λόγους της παραίτησης και παρουσιάζει τις σκέψεις του:

• Όσο γνωρίζεις το ποδόσφαιρο, τόσο συνειδητοποιείς πως όλα γίνονται για το χρήμα. Αυτό είναι σάπιο και μια ψευδαίσθηση.
• Ποιο το νόημα να κερδίζεις περισσότερα χρήματα όταν ξέρεις ότι υποφέρουν πολλοί συνάνθρωποι σου;
• Από τα πέρσι αντιλήφθηκα ότι αυτή δεν είναι ζωή για μένα. Κοιτούσα μακριά από τον κόσμο αυτού του ποδοσφαίρου.
• Το πρώτο πράγμα που θα άλλαζα στον κόσμο είναι η διανομή του πλούτου και το τραπεζικό σύστημα. Θα επένδυα περισσότερο στην εκπαίδευση. Η τύχη σε ένα μέρος του κόσμου είναι η δυστυχία σε ένα άλλο.
• Τώρα θέλω να κάνω κάτι που με κάνει ευτυχισμένο και κοινωνικά ωφέλιμο. Σκέφτομαι να πάω σε χώρες του «τρίτου κόσμου» για να γυρίσω ένα ντοκιμαντέρ που σχετίζεται με την απόλυτη φτώχεια σε αντιδιαστολή με την ασύστολη σπατάλη του ποδοσφαίρου. Θα ήθελα επίσης να σπουδάσω Γεωγραφία και Ιστορία.
• Οι Πελέ, Ροναλτίνιο, Μέσι είναι πρεσβευτές της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ. Αυτό είναι καλό, αλλά μπορούν να κάνουν περισσότερα. Επειδή ασκούν μεγάλη επιρροή έπρεπε να ασχολούνται πιο άμεσα και ενεργά. Όπως, επίσης, και οι παίκτες από τον «τρίτο κόσμο». Έρχονται από χώρες που υποφέρουν, κερδίζουν χρήματα και το παίζουν βασιλιάδες. Αυτό θα ήθελα να το αλλάξω.  
• Απορρίπτω τις ιδεολογικές ετικέτες. Αν θέλετε ετικέτες βάλτε: άνθρωποι. Το πρόβλημα είναι ότι σε ωθούν να είσαι είτε δεξιά είτε αριστερά. Εγώ δεν είμαι τίποτα. Είμαι αντί-οτιδήποτε.
• Δεν θέλω να γίνω είδωλο. Είμαι απλά ακόμα ένας άνθρωπος που μάχεται την ανισότητα.
• Θέλω όλοι να είμαστε ίσοι, να ενωθούμε, να σταματήσουμε να τσακωνόμαστε για επουσιώδη και να προχωρήσουμε μπροστά. Αν μείνουν τα πράγματα ως έχουν ο κόσμος θα αυτό-καταστραφεί.
• Αν νιώσω την ανάγκη να ξαναπαίξω μπάλα θα το κάνω με τους φίλους μου. Δεν χρειάζομαι κανέναν να με πληρώνει γι’ αυτό.
• Χρησιμοποιώ την ελευθερία του λόγου για να καταγγείλω τη σιωπηλή βία που ασκεί η οικονομική εξουσία στο ποδόσφαιρο.
• Χρειάζεται καλύτερη εκπαίδευση των παιδιών για να αποφευχθεί η εμπορευματοποίηση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
• Σας καλώ όλους να ανοίξετε το μυαλό και να κλείσετε την τηλεόραση.

Όχι, δεν είναι λόγια κάποιου ακαδημαϊκού φιλόσοφου. Είναι λόγια αυθεντικά ενός 24χρονου νέου με σοφία πολλών δεκαετιών. Έρχονται ως μια σφαλιάρα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο της διαφθοράς και του ανεξέλεγκτου κέρδους. Ορίζουν και το ρόλο που καλείται να διαδραματίσει ο σημερινός ποδοσφαιριστής: όχι του σιωπηλού πιονιού του συστήματος, ούτε ενός αδηφάγου τυχοδιώκτη, αλλά ως ενεργητικού και κριτικού πρωταγωνιστή που αντιλαμβάνεται τις πραγματικότητες και παλεύει να τις διορθώσει.

Ο Javi έκανε τα λόγια του πράξη, για αυτό είναι και αληθινός. Το ότι τα παράτησε καταγγέλλοντας το κατεστημένο ήταν το πλέον επίπονο για τον ίδιο. Προηγουμένως δεν δεχόταν να πληρώνεται με τραπεζικό έμβασμα για να μην έχει αλισβερίσια με τις τράπεζες που τις θεωρεί πηγή του κακού. Επίσης, δεν δέχθηκε να πάρει δώρο ένα αυτοκίνητο της εταιρείας που χορηγεί την ομάδα του, πράγμα που έπραξαν μετά χαράς όλοι οι συμποδοσφαιριστές του. Αναμφίβολα πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη και ισχυρή προσωπικότητα. Δεν συναντάς πολλούς ανθρώπους σαν κι αυτόν. Μοναδικός και ανεπανάληπτος, όπως πρέπει, θαρρώ, να είμαστε όλοι μας!

Παρόλο που όλοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό, δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε ότι πίσω από την ωραιοποιημένη εικόνα κρύβονται πολλά σαθρά. Εδώ ίσως συμπυκνώνονται όλες οι πληγές της κοινωνίας μας: η διαφθορά, η απάτη, η φιλαργυρία, η βία κ.ά.

Στο σημερινό ποδόσφαιρο:

• Βλέπουμε επαγγελματίες προέδρους να αλλάζουν ομάδες για συμφέροντα.
• Βλέπουμε παίκτες να πουλούν οπαδιλίκη και την επόμενη μέρα να εκλιπαρούν το σωματείο τους να τους παραχωρήσει σε μια άλλη ομάδα που τους προσφέρει παραπάνω χρήματα στον ήδη παχουλό μισθό τους. 
• Βλέπουμε ομάδες να διατηρούνται μόνο και μόνο για ξέπλυμα χρήματος και για στήσιμο αγώνων.
• Βλέπουμε παίκτες να μην δέχονται την παραμικρή μείωση των συμβολαίων τους παρόλο που πληρώνονται με εξωπραγματικά ποσά μέσα σε περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
• Βλέπουμε παίκτες και παράγοντες να στήνουν τα πάντα, ακόμα και τη… σέντρα.
• Βλέπουμε παίκτες να παίρνουν οικειοθελώς ή και καθ’ υπόδειξη απαγορευμένες ουσίες.
• Βλέπουμε διαιτητές να διαμορφώνουν το αποτέλεσμα όπως έχει συμφωνηθεί.
• Βλέπουμε τιμωρίες να επιβάλλονται και μετά από λίγο να αποσύρονται.
• Βλέπουμε οπαδούς να βρίζουν παίκτες/οπαδούς/πολιτικούς, να καίνε γήπεδα/σημαίες , να λυσσούν να σε σκοτώσουν.

Το «κατηγορώ» του Javi είναι μια κραυγή αγωνίας προς όλους μας. Να συμβιβαστούμε μ’ αυτή την κατάσταση ή να αναδιαμορφώσουμε τους όρους του παιχνιδιού στα πλαίσια του fair play; Να αφήσουμε τους κερδοσκόπους και τους διεφθαρμένους να κάνουν παιχνίδι ή να επιστρέψουμε πίσω στο αγνό αθλητικό ιδεώδες των αρχαίων Ελλήνων; Ίσως η απάντηση κρύβεται κάπου στη μέση.

Ο Javi Poves δεν θα φτιάξει τον κόσμο. Το ξέρει και ο ίδιος. Παλεύει όμως να βρει τον εαυτό του. Να γίνει άνθρωπος με κεφαλαία. Να γίνει η αλλαγή που θέλει να δει στον κόσμο, όπως θα ‘λεγε ο Γκάντι. Είναι μια εξαίρεση, μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Και ο κανόνας δεν είναι ποτέ το ιδανικό. Πολλοί ίσως τον χλευάσουν. Ίσως γελάσουν υποτιμητικά μαζί του. Θα τον πάρουν και για κορόιδο, νιώθοντας «ωραίοι» και «τυχεροί» που δεν είναι σαν αυτόν.

Ο Javi είναι το καμπανάκι στο υποσυνείδητό μας. Είναι το κοινό μυστικό που ξέρουμε αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Ίσως γίναμε κι εμείς μέρος του κατεστημένου ή απλά δεν έχουμε το θάρρος να κάνουμε κάτι. Θυσιάστηκε για αυτά που πίστευε. Έπραξε το μεγαλύτερο που μπορούσε να κάνει. Σιχάθηκε την κατάντια αυτού που αγαπούσε, γύρισε την πλάτη στον πακτωλό χρημάτων που θα κέρδιζε, αρνήθηκε τη δόξα που θα τον ακολουθούσε. Γιατί το έκανε; Τουλάχιστον κοιμάται με ήσυχη τη συνείδησή του. Έκανε την επιλογή του.

Μ’ αυτή του την πράξη αναμφίβολα αναδεικνύεται ως ένας σύγχρονος αθλητικός ήρωας. Πραγματικός πρεσβευτής του fair play. Ένας από τους λίγους ανθρώπους που «θυσιάζονται» καθημερινά για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο. Που βάζει κάτω το «εγώ» του για το κοινό καλό!

Ευτυχώς που υπάρχει, ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Javi! Δυστυχώς όμως, τους έχουμε ανάγκη…

RESPECT

Βία στα γήπεδα. Απλά τα πράγματα;

Είναι για να γελάς ή να κλαις όταν ακούς τους «αρμόδιους» να μιλάνε για το πώς θα παταχθεί η βία στον αθλητισμό. Οι νόμοι υπάρχουν, αυτό που δεν υπάρχει είναι η πολιτική βούληση για να φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο και επιπλέον άλλο ένα εμπόδιο αποτελεί το γεγονός πως λίγοι είναι οι παράγοντες που θέλουν πραγματικά να έρθουν σε κόντρα με τους οργανωμένους οπαδούς τους.
Πάντα φέρνουμε παράδειγμα τα γήπεδα της Αγγλίας και πώς τα γήπεδα εκεί μοιάζουν με θέατρα. Οι Άγγλοι οπαδοί δεν έχουν και την καλύτερη φήμη για την συμπεριφορά τους και το αποδεικνύουν αρκετές φορές σε εκτός συνόρων Μεγάλης Βρετανίας παιχνίδια είτε για αγώνες της συλλόγου τους είτε για την Εθνική. Τι κάνουν αυτοί λοιπόν και όλοι τους παρουσιάζουμε σαν το παράδειγμα προς μίμηση; Θα αναφερθώ σε αποφάσεις που μιλάνε από μόνες τους.

Ψευδώνυμα ομάδων

Πολλές ομάδες έχουν αποκτήσει ένα δεύτερο όνομα για λόγους που είχαν να κάνουν με την αγωνιστική συμπεριφορά, την συμπεριφορά των φιλάθλων τους, την περιοχή όπου εδρεύουν ή ακόμα και επειδή κάποιοι αντίπαλοι τους «κόλλησαν» ένα ψευδώνυμο.
Πιο κάτω θα σας παρουσιάσουμε μερικά από τα κορυφαία ψευδώνυμα ομάδων...

Ποδόσφαιρο στην Χώρα των Βάσκων

Μοιρασμένη ανάμεσα στην ισπανική και τη γαλλική επικράτεια, με τα Πυρηναία Όρη να την χωρίζουν σε δύο άνισα τμήματα, βρίσκεται η πανάρχαια Χώρα των Βάσκων. Όμορφη, οργανωμένη, λειτουργική και φιλόξενη η Βασκωνία καταλαμβάνει 20.864 τετραγωνικά χιλιόμετρα ευρωπαϊκού εδάφους, στα οποία διαμένουν περίπου 3.000.000 κάτοικοι, το 91% των οποίων απαρτίζουν πολίτες της Ισπανίας και το 9% πολίτες της Γαλλίας. Πρόκειται για έναν λαό ανέκαθεν... υπερήφανο και δυναμικό, φιλελεύθερο, φιλόξενο και λιγόλογο. Η πολύχρονη ιστορία του είναι γεμάτη από κάθε είδους περιπέτειες: Διωγμούς και ηρωισμούς, μεταναστεύσεις και επαναπατρισμούς, θριάμβους και καταστροφές. O ποιητής Τίρσο δε Μολίνα εξυμνεί τους Βάσκους λέγοντας πως «οι Βάσκοι είναι πάντοτε μικροί στα λόγια, αλλά μεγάλοι στα έργα».

Το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να λείπει από την Χώρα των Βάσκων. Η παραδοσιακή ποδοσφαιρική δύναμη των Βάσκων είναι η Αθλέτικ Μπιλμπάο, η μοναδική ομάδα μαζί με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Μπαρτσελόνα που δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από το 1928 όταν και ξεκίνησε το ισπανικό πρωτάθλημα. Ένα εκπληκτικό ρεκόρ αν αναλογιστεί κανείς ότι στηρίζεται αποκλειστικά σε βάσκους ποδοσφαιριστές! Η Αθλέτικ δεν έχει πέσει θύμα της αθώας εθνικιστικής της πολιτικής. Αγωνίζεται σταθερά με δικά της παιδιά έχοντας συνήθως άνετες χρονιές και ποτέ δεν έχει υποβιβαστεί. Τα παιχνίδια απέναντι σε Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα μυρίζουν μπαρούτι και το πάθος ξεχειλίζει. Το «Σαν Μαμές», έδρα της Αθλέτικ, είναι έδρα που σε κάνει να φοβάσαι. Αμιγώς ποδοσφαιρικό γήπεδο, σκέτο βάσανο για τους αντιπάλους. Δεν φέρει τυχαία άλλωστε τον χαρακτηρισμό «Ο Λάκκος των Λεόντων».

Η Ρεάλ Σοσιεδάδ, η δεύτερη μεγάλη ομάδα της Βασκωνίας, "επιτρέπει" την απόκτηση αλλοδαπών ποδοσφαιριστών. Ωστόσο, αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Εδώ και μερικά χρόνια αγωνίζεται στην Segunda Division και είναι απολύτως παρακινδυνευμένο να πει κάποιος ότι μπορεί να πετύχουν σύντομα άνοδο. Ο πρώην ποδοσφαιριστής και πρόεδρος της Σοσιεδάδ Μιγκέλ Φουέντες είχε αποκαλύψει ότι στο λογιστήριο της ομάδας είχαν κάνει επιδρομή... τρωκτικά, αφήνοντας σαφέστατες αιχμές στο άτομο που κατείχε τη θέση του προτού αναλάβει! Ο λόγος για τον κο Χοσέ Λουίς Αστιαζαράν που άφησε τη θέση του στην Σοδιεδαδ για να γίνει πρόεδρος της ισπανικής λίγκας. Όταν έγιναν οι εκλογές πήρε 41 από τις 42 ψήφους των επαγγελματικών ομάδων της Ισπανίας. Η μοναδική ομάδα που δεν τον ψήφισε ήταν η δική του! Είχε προνοήσει και έκανε τις εκλογές, τρεις μήνες πριν την ανακοίνωση του ισολογισμού της Σοσιεδάδ όπου έγινε και η αποκάλυψη του σούπερ σκανδάλου.

Η τρίτη τη τάξη ομάδα της Βασκωνίας, η Οσασούνα βρέθηκε μπροστά στα δικά της οικονομικά σκαμπανεβάσματα, αλλά τα νίκησε όλα. Παρόλα αυτά πέρασε μια μεγάλη περιπέτεια. Πριν λίγες σεζόν οι Διοικούντες είχαν υποσχεθεί σημαντικό πριμ στους παίκτες σε περίπτωση εξόδου στην Ευρώπη. Το πριμ πληρώθηκε από τους διοικούντες κανονικά αλλά η Οσασούνα αποκλείστηκε με κατεβασμένα τα χέρια από τη Ρεν στο Α’ Γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Το κακό ήταν μεγάλο αφού το πριμ που πληρώθηκε στους παίκτες θα μπορούσε να καλυφθεί μόνο αν η ομάδα τους έφτανε στη φάση των ομίλων. Καλό μάθημα για όλες τις μικρομεσαίες ομάδες.

Γράφει ο "Αινιγματικός"
.
.

Ποδοσφαιρική αιώνια κόντρα…

Για ποδοσφαιρικές αντιπαλότητες ακούμε καθημερινά. Το Real – Barcelona, το River Plate – Boca Juniors σε καθηλώνουν. Αυτό όμως που συμβαίνει εδώ και δεκαετίες με την κόντρα Celtic - Rangers δεν έχει προηγούμενο. Μπορούμε να μιλάμε για ώρες χωρίς το ενδιαφέρον μας να μειωθεί στο ελάχιστο. Πιο κάτω θα καταλάβετε για όσα υποστηρίζω στο αρχικό μου σχόλιο…

Celtic VS Rangers ή Καθολικοί VS Προτεσταντών

Η κόντρα τους πηγάζει από τη θρησκευτική διαμάχη στη Σκωτία που ξεκίνησε από τον Τριακονταετή Πόλεμο στη Βρετανία τον 17ο αιώνα. Αφορμή ήταν οι διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις που είχαν Καθολικοί και Προτεστάντες. Οι οπαδοί της Σέλτικ είναι καθολικοί και εκείνοι της Rangers προτεστάντες. Το μίσος και η έχθρα είναι έντονα σε μια απίστευτα μακρόχρονη αντιπαλότητα. Όσοι ουδέτεροι έτυχε να βρεθούν σε αγώνα των δύο ομάδων, μιλάνε για ατμόσφαιρα που δε μπορεί να συγκριθεί με κανένα άλλο παιχνίδι στον πλανήτη. Ας τα πάρουμε από την αρχή…

Πρώτη ιδρύθηκε η ομάδα της Rangers (1873) και μετέπειτα είχαμε την γέννηση της Celtic (1887). Οι ρίζες της Celtic διαφαίνονται από τα χρώματα και το σύμβολο της. Το τετράφυλλο τριφύλλι στις ριγέ πράσινο – άσπρο φανέλες, μας παραπέμπουν στις ιρλανδικές ρίζες της. Καλύτερο ξεκίνημα στην ιστορία της Celtic δεν θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος οπαδός της. Πρώτος αντίπαλος η μισητή Rangers στις 28 Μαΐου 1888. Επειδή οι πράσινοι δεν συμπλήρωναν ομάδα ζήτησαν παίκτες από τη Hibernian (Ibernia: στα λατινικά σήμαινε Ιρλανδία), την ομάδα που εκπροσωπούσε έως τότε το ιρλανδικό στοιχείο στη Σκωτία. Τελικό σκορ: Celtic - Rangers 5-2.

Τα προβλήματα μεταξύ των δύο ομάδων δεν άρχισαν με την ίδρυση της Celtic. Αρχικά τα ματς βοηθούσαν στην σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Ο κύκλος του μίσους ξεκίνησε τις πρώτες δύο 10ετίες του 20ού αιώνα. Τότε, πολλοί Ιρλανδοί μετανάστευσαν από το Μπέλφαστ στη Γλασκόβη αφού η εταιρεία όπου εργάζονταν άλλαξε έδρα. Η ανεργία και η φτώχεια που επακολουθούσαν ήταν οι αφορμές για να εκτοξεύσουν το μίσος των προτεσταντών ενάντια στους Καθολικούς.

Άνθρωποι σκοτώθηκαν επειδή βρέθηκαν να φοράνε την φανέλα της ομάδας τους σε λάθος πλευρά της πόλης! Απόπειρες δολοφονίας, μαχαιρώματα, συμπλοκές με πέτρες και ρόπαλα. Από τα χειρότερα συμβάντα ήταν η δολοφονία ενός 16χρονου από οπαδούς της Ρέιντζερς! Η αστυνομία έκανε και αυτή τα λάθη της, επιχειρώντας με ανούσια μέτρα να πατάξει το φαινόμενο. Πλέον και αφού οικογένειες θρήνησαν νεκρούς, λαμβάνουν δρακόντεια μέτρα πριν, μετά και κατά τη διάρκεια του ματς. Είναι όμως αρκετά τα όποια μέτρα ληφθούν, όταν το μίσος ξεχειλίζει;

Το θρησκευτικό χάσμα μεταξύ των δύο συλλόγων υπήρξε αγεφύρωτο για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα. Η Celtic, πρώτη, υποχώρησε κάπως και από τη δεκαετία του '50 άρχισε να παίρνει παίκτες, που δεν ήταν καθολικοί. Αντίθετα, η Ρέιντζερς, ήταν απόλυτη σε αυτό θέμα. Ούτε ως γραμματέας στα γραφεία της δεν μπορούσες να εργαστείς, αν προηγουμένως δεν παρουσίαζες αποδείξεις για την θρησκεία σου!

Τρελό αλλά εντυπωσιακό στοιχείο για τις δύο ομάδες είναι ο απίστευτα μικρός αριθμός προπονητών που έχουν εργαστεί στις δύο ομάδες. Η Rangers από το 1873 έως σήμερα άλλαξε προπονητή μόλις 14 φορές!!! Μετρήστε τα χρόνια ζωής του συλλόγου και διαιρέστε τα με το 14. Ο μέσος όρος παραμονής προπονητή στον πάγκο της σε κάνει να γελάς, αφού ως Έλληνες έχουμε συνηθίσει πολύ διαφορετικά. Ο αριθμός για την Celtic είναι μόλις ένας περισσότερος (15)!! Για 34 χρόνια προπονούσε την Rangers ο Μπιλ Στρουθ που κατάφερε να μείνει στη θέση του, από το 1920 έως το 1954. Στη Σέλτικ ο πρώτος προπονητής Γουίλι Μάλεϊ έμεινε στη θέση του από το 1888 έως το 1940! Γνωρίζουμε για την επιμονή των Βρετανικών συλλόγων να μην αλλάζουν εύκολα τεχνικούς. Στην περίπτωση μας όμως υπήρχαν και θρησκευτικοί λόγοι που ευνοούσαν το γεγονός αυτό. Καθολικός και να εργαστείς στην Rangers ή Προτεστάντης στην Celtic; Ας γελάσω. Επιλέξιμοι για να καθίσουν στον πάγκο της κάθε ομάδας ήταν λίγοι, αφού πέραν από τις γνώσεις και ικανότητες τους για το ποδόσφαιρο θα έπρεπε να πληρούν και το κριτήριο του θρησκεύματος.

Σε ότι αφορά τις επιτυχίες των δύο ομάδων είναι ουκ ολίγες. Όποιος ασχολείται ελάχιστα με το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο γνωρίζει πως στη Σκωτία ψάχνουμε μονίμως για τον 3ο στην κατάταξη πριν αρχίσει το πρωτάθλημα. Εντός συνόρων η Rangers είναι πιο πετυχημένη από την Celtic. Κάτι που αρκετοί δεν γνωρίζουν είναι πως αυτή η ομάδα είναι η κορυφαία στον πλανήτη σε ότι αφορά την κατάκτηση τίτλων. Το 1999 κατέκτησε το Κύπελλο Σκωτίας και έγινε ο πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος που έφτανε τους 100 τίτλους. Σήμερα μετρά 110 τίτλους. Από την άλλη η Celtic τα πάει πολύ καλύτερα στην Ευρώπη, έχοντας σαν κορυφαία στιγμή την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1967) αλλά και άλλες διακρίσεις όπως παρουσίες σε τελικούς ή ημιτελικούς των Ευρωπαϊκών συλλόγων.

Η Σκωτία είναι φανερό ότι δεν γεμίζει τις φιλοδοξίες των δύο μεγάλων αντιπάλων. Για το λόγο αυτό πριν λίγα χρόνια υπέβαλαν μαζί αίτημα να ενταχθούν στην Αγγλική Premier League. Ήταν από τις λίγες φορές που οι δύο σύλλογοι είχαν σύμφωνη γνώμη και πάλευαν για τον ίδιο σκοπό. Η επιθυμία τους τελικά δεν έγινε αφού η ΟΥΕΦΑ συμβούλεψε την Αγγλική ομοσπονδία να μην προχωρήσει το θέμα.

Σε ότι αφορά τις μετακινήσεις «αλλόθρησκων», η πρώτη πραγματοποιήθηκε το 1989. Ο Μο Τζόνστον είναι ο πρώτος καθολικός που μεταγράφηκε στους Προτεστάντες της Rangers. Είχε προηγηθεί πέρασμα του από την Celtic και αυτό ήταν αρκετό για να οξυνθούν τα πνεύματα. Κάηκαν δεκάδες εισιτήρια διαρκείας από τους φίλους της Rangers και οι πράξεις διαμαρτυρίας κρατούσαν για πολύ καιρό. Ο ποδοσφαιριστής δεν μπορούσε να αισθάνεται ασφαλής αφού μια πόλη τον είχε βάλει στο μάτι. Ήταν εχθρός πλέον και για τους οπαδούς της Celtic. Ούτε η προσωπική φρουρά που είχε προσλάβει δεν ήταν ικανή να σταματήσει τα επεισόδια εις βάρος του. Οι οπαδοί έβρισκαν τρόπο για να προκαλούν αναστάτωση στον ποδοσφαιριστή. Όσο κι αν προσπάθησε να γίνει αρεστός στη νέα του ομάδα, οι αντιδράσεις παρέμεναν ακραίες και μετά από ένα μόλις χρόνο αποφάσισε να φύγει!

Τα επεισόδια με προκλήσεις εκατέρωθεν συνεχίζονται μέχρι πρόσφατα. Το 2006, ο Πολωνός γκολκίπερ της Celtic Αρθουρ Μπόρουτς (καθολικός), έκανε τον σταυρό του μέσα στο γήπεδο. Η ενέργεια του αυτή εκλήφθηκε από την αστυνομία ως προβοκατόρικη με αποτέλεσμα η υπόθεση να φτάσει έως το δικαστήριο. Με πρωτόδικη απόφαση καταδικάστηκε σε δίμηνη φυλάκιση με το αιτιολογικό να μιλά για απρόσεκτη συμπεριφορά του παίκτη σε ανοιχτό χώρο που προκάλεσε την οργή των οπαδών της αντιπάλου. Ακολούθησε έφεση και η ποινή διαφοροποιήθηκε. Το μήνυμα της δικαιοσύνης όμως ήταν ξεκάθαρο και έδειχνε την αποφασιστικότητα για πάταξη της βίας.

Σήμερα, η έχθρα είναι ακόμα έντονη στην Γλασκόβη. Όμως, τα περιστατικά βίας έχουν μειωθεί σημαντικά χάρη στις προσπάθειες εκ μέρους του Κράτους αλλά και των συλλόγων.

Una squadra, una famiglia

Η ιστορία μας σήμερα έρχεται από το Μιλάνο της Ιταλίας και αυτή τη φορά δεν είναι καθόλου παράξενη αλλά απλά πολύ όμορφη. Το ποδόσφαιρο είναι κατ εξοχήν ανδρικό άθλημα αλλά υπήρξαν φορές που το γυναικείο φύλο διαδραμάτισε, ηθελημένα ή άθελα, σημαντικό ρόλο στην ιστορία ενός συλλόγου.

Η Ερμίνια, πιστή οπαδός της Inter, έπεισε το σύζυγο της Angelo Morati να πάνε στο... Σαν Σιρο για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα των «νερατζούρι». Το απόγευμα εκείνο λοιπόν έμελλε να είναι σημαδιακό αφού κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση της οικογένειας Μοράτι με την ομάδα του Μιλάνου που κρατά κάτι παραπάνω από μισό αιώνα.

Ζούμε σε μια εποχή που πολλοί είναι αυτοί που προσπαθούν, μέσα από την ιδιοκτησία ομάδων, να βγάλουν λεφτά και γενικότερα βλέπουν τους συλλόγους σαν επιχειρήσεις. Η περίπτωση της Inter διαφέρει καθώς η οικογένεια Μοράτι (αρχικά ο Angelo και μετέπειτα ο Massimo έβλεπαν και βλέπουν την ομάδα σαν την οικογένεια τους.

Η φωτογραφία με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων της Inter αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο το πνεύμα του συλλόγου. Σε αυτήν πόζαραν ο πρόεδρος, η πρώτη ομάδα και όλοι όσοι κατέχουν κάποιο πόστο στον σύλλογο (από μέλη του διοικητικού συμβουλίου μέχρι το προσωπικό στις ακαδημίες). Είναι η φωτογραφία μιας τεράστιας οικογένειας. Όλοι μαζί φτιάχνουν μια όμορφη κερκίδα στο πέταλο του Σαν Σίρο…

Η οικογένεια Μοράτι προσπαθεί συνεχώς για να διατηρήσει το οικογενειακό κλίμα στην ομάδα. Παίκτες που έχουν φύγει από την ομάδα και επιστρέφουν κάποια στιγμή στο Μιλάνο, λένε πως συναντάνε τα ίδια άτομα από τότε που ήταν αυτοί στην ομάδα. Πέραν της μονιμότητας του προσωπικού, ο νυν Πρόεδρος κρατάει κοντά στο σύλλογο ακόμα και αυτούς που αφυπηρέτησαν από τις εργασίες τους και θέλουν να είναι κοντά στην Ίντερ. Τα άτομα αυτά μπορούν να εργαστούν εθελοντικά για την ομάδα που αγαπούν, αλλά και να βρίσκονται κοντά στους παίκτες. Αναλαμβάνουν εργασίες στο προπονητικό κέντρο, μεταφέρουν τα αυτοκίνητα των ποδοσφαιριστών στο γήπεδο κλπ.

Το οικογενειακό κλίμα δεν θα μπορούσε να μην συνεπάρει και τους ποδοσφαιριστές της ομάδας, ανεξαρτήτως αξίας και συμβολαίων. Η συναδελφικότητα είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη μεταξύ των ποδοσφαιριστών. Ο επιθετικός του ΠΑΟΚ Λούσιο Φιλομένο, ήταν 18 ετών όταν αποκτήθηκε από την Ιντερ και οι παίκτες φρόντισαν να αισθανθεί πολύ γρήγορα μέλος της οικογένειας. Η πρόσκληση στο γάμο του Αλβάρο Ρεκόμπα προκάλεσε τεράστια έκπληξη στο Φιλομένο. «Ο Αλβάρο με ρώτησε αν είχα κοστούμι, του απάντησα αρνητικά και μου δάνεισε εκείνος ένα. Λίγες εβδομάδες αργότερα, με πήρε ο Ζανέτι και πήγαμε μαζί στα γενέθλια του Ρομπέρτο Μπάτζο» εξιστόρησε ο παίκτης.

Ο χρόνος περνά γρήγορα αλλά οι αρχές παραμένουν αναλλοίωτες. Βασική αρχή του συλλόγου:

Μια ομάδα είναι μια οικογένεια : «Una squadra, una famiglia»

.

Ποδοσφαιρικές ιστορίες τρέλας

Όταν μιλάμε για τρέλα στο ποδόσφαιρο συχνά αναφερόμαστε σε στιγμές ακραίας χαράς ή λύπης πριν, κατά ή μετά από ένα παιχνίδι.

Στην περίπτωση που θα διαβάσετε πιο κάτω, μιλάμε για μια ποδοσφαιρική τρέλα η οποία έχει αγγίξει όλα τα επίπεδα ζωής των ανθρώπων της περιοχής όπου εδρεύει η ομάδα που θα σας συστήσω σήμερα.

Το όνομα της τρέλας… Σανκτ Πάουλι και τόπος εκδήλωσης αυτής, η πόλη του Αμβούργου.

Χωμένη σε ένα από τα προάστια της πόλης με το μεγάλο λιμάνι (το 2ο στην Ευρώπη μετά το Ρότερνταμ), η περιοχή του Σανκτ Πάουλι θα διεκδικούσε το βραβείο τρέλας αν αυτό υπήρχε. Για να κατανοήσει κάποιος τα γραφόμενα, πρέπει να βρεθεί σε αυτή τη γωνιά της γης. Είχα την τύχη να βρεθώ στην πόλη του Αμβούργου και στην περιοχή αυτή κατά την διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006.

Πάμε πίσω στην ιστορία μας και εξηγούμε αμέσως γιατί πρόκειται για μια πραγματικότητα ποδοσφαιρικής τρέλας.

Πιθανόν αρκετοί από εσάς να γνωρίζεται ότι η Σανκτ Πάουλι είναι ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται από το 2007 στη 2η κατηγορία της Γερμανίας. Φέτος μάλιστα παρουσιάζεται δυνατή και είναι ήδη στην 3η θέση.

Ο σύλλογος που κατοικοεδρεύει στο γερμανικό βορρά αποτελεί μέσο έκφρασης προοδευτικών και εμπνευσμένων ανθρώπων, λανσάρει άλλα ήθη και έθιμα στο γερμανικό ποδόσφαιρο και έχει τα δικά του, πολύ ιδιαίτερα, χαρακτηριστικά.

«Αυτή η ομάδα σε κάνει να την γουστάρεις», λένε οι φίλοι της. Η γενικότερη φιλοσοφία της συνοψίζεται στη φράση against modern football. Ένα απλό παράδειγμα: To σκορ στο γήπεδο μπαίνει χειροκίνητα ενώ οι κερκίδες είναι τσιμεντένιες όπως τα παλιά καλά χρόνια της ποδοσφαιρικής αθωότητας. Το γήπεδο της το Millerntor-Stadion είναι χωρητικότητας 22,648 ενώ υπάρχει πλάνο μέχρι το 2014 να φτάσει στις 27,000. Περίπου η μισή χωρητικότητα του είναι κατειλημμένη από τους κατόχους των διαρκείας (κοντά στις 12000) και σχεδόν σε κάθε ματς υπάρχει sold out. Εδώ να αναφέρω ότι το επίσημο χρώμα της ομάδας είναι το καφέ και οι εμφανίσεις της ομάδας πριν 2 χρόνια ήταν σε στυλ στρατιωτικής παραλλαγής σε αποχρώσεις του καφέ.

Την ίδια χρονιά η επίσημη φωτογράφηση της ομάδας δεν έγινε στο γήπεδο αλλά κάπου αλλού. Θα το μάθετε μετά. Μέχρι να το διαβάσετε στο κείμενο, για σκεφτείτε κάποια απίθανα μέρη…

H FC St. Pauli είναι φημισμένη για την αριστερή καταβολή της πλειοψηφίας των οπαδών της και οι περισσότεροι από αυτούς χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους ως αντί-ρατσιστή, αντί-φασίστα και αντί-σεξιστή. Αυτό τους κάνει να έρχονται σε μεγάλες αντιπαραθέσεις με νέο-ναζί και άλλους Hooligans στους αγώνες εκτός έδρας. Ο σύλλογος έχει πάρει θέση επίσημα εναντίον του φασισμού, του ρατσισμού και του σεξισμού. Η ομάδα μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει τους περισσότερους οπαδούς γυναίκες σε όλο το Γερμανικό ποδόσφαιρο. Το 2002 αφαιρέθηκαν από το γήπεδο, διαφημίσεις του περιοδικού Maxim γιατί θεωρήθηκαν ως σεξιστικές και προσβλητικές για το γυναικείο φύλο. Η St. Pauli είναι επίσης, παγκοσμίως γνωστή ως σύμβολο Punk! Μεγάλος εχθρός της είναι η Χάνσα του Ρόστοκ με τους πολλούς ακροδεξιούς οπαδούς.

Το αφεντικό, ο κύριος Κορνέλιους Λίπμαν είναι δηλωμένος ομοφυλόφιλος ενώ η ομάδα ασπάζεται την punk κουλτούρα. Άλλο ένα παράδοξο αφορά την προετοιμασία της ομάδας, η οποία διεξάγεται στην Κούβα και σε αυτή μπορεί να συμμετέχουν και οπαδοί της ομάδας.

Σημαντική η συνεισφορά της και στα κοινά της πόλης. Οι φίλοι της ομάδας, μεταξύ άλλων, διοργανώνουν δωρεάν μαθήματα ποδοσφαίρου για παιδιά φτωχών οικογενειών στο Αμβούργο.

Μπορεί να ζει στη σκιά της μεγάλης ομάδας της πόλης, της HSV, όμως η Σανκτ Πάουλι είναι η ομάδα που εκφράζει περισσότερο το Αμβούργο. Την εξήγηση τη βρίσκουμε στο γεγονός πως οι πλείστοι σύλλογοι ομοιάζουν σε πολλά. Η καφέ πλευρά της πόλης δεν είναι συνηθισμένη, ακολουθεί μια αλλιώτικη κατεύθυνση. Οι εντός έδρας αγώνες της ομάδας μαζεύουν κόσμο που δεν πάει στο γήπεδό μόνο για να δει ποδόσφαιρο. Κόσμος με ίδιες απόψεις και ίδιες αντιλήψεις συναντιέται για μια μεγάλη γιορτή.

Η Σανκτ Πάουλι είναι τρόπος ζωής. Με τα λίγα λεφτά και το δυνατό συναίσθημα, κάνουν αυτό που αγαπούν.

Ραντεβού για μια αλλιώτικη ιστορία τρέλας, τον Νοέμβριο!

Υ.Γ. Η επίσημη φωτογράφιση της ομάδας έγινε στις φυλακές της περιοχής. Μαζεύτηκαν, ντύθηκαν με ρούχα ωσάν να ήταν κρατούμενοι και πόζαραν για το ημερολόγιο της ομάδας.


.
.