Να...εξημερωθούν οι...Λέοντες!

Με την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος να οδεύει προς το τέλος της και την τετράδα να έχει σαλπάρει για λιμάνια ξένα, η ΑΕΚ ταξιδεύει στο Τσίρειο για να αντιμετωπίσει τη φιλόδοξη, πρωτοπόρο και ομολογουμένως πολύ δυνατή φέτος ΑΕΛ. Το αγωνιστικό πρόσωπο που δείχνει φέτος η ομάδα μας δεν μας επιτρέπει να κάνουμε προβλέψεις ούτε μπορεί να καθορίσει τις προσδοκίες μας. Κι αυτό γιατί η ΑΕΚ στην καλή της μέρα μπορεί να νικήσει οποιονδήποτε αντίπαλο και σε οποιανδήποτε έδρα, αλλά στην κακή της μέρα είναι άξια να διασυρθεί επίσης από οποιανδήποτε ομάδα. Είναι όντως θλιβερό αλλά δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Ούτε για την εντεκάδα μπορούμε να κάνουμε ασφαλείς προβλέψεις καθώς ο κύριος Φλέμμινκς είναι άξιος για την πιο παράξενη και απρόβλεπτη εντεκάδα, και αυτό δεν είναι απαραίτητα υπέρ του καθώς τα πειράματά του αυτά έβγαλαν έξω από τα «νερά» τους τους παίκτες μας αρκετές φορές δίνοντας την εντύπωση 11 φίλων που συναντήθηκαν για να παίξουν futsal.

Θεωρώ ότι είναι ευκολότερο αν αναλύσουμε την ΑΕΛ και τον τρόπο παιχνιδιού της παρά τη φετινή τρελο-ΑΕΚ. Η Λεμεσιανή ομάδα είναι ίσως η σταθερότερη (όχι καλύτερη) ομάδα του πρωταθλήματος από άποψης εμφανίσεων, αποτελεσμάτων και απόδοσης. Κατεβαίνει η ΑΕΛ στο γήπεδο και ο αντίπαλος ξέρει πως είναι δεδομένο πως θα «φάει πολύ ξύλο» στις μονομαχίες, θα του βγει η ψυχή να σκοράρει, θα δυσκολευτεί να επικρατήσει στο ψηλό παιχνίδι και τέλος, αν φάει πρώτος το γκολ θα…του μείνει! Αυτή είναι εν συντομία η περιγραφή της φετινής ΑΕΛ που αν και είναι καλή ομάδα, είναι εύκολο να την διαβάσεις.

Όλες οι ομάδες έχουν τα αδύνατά τους σημεία, έτσι κι η ΑΕΛ αν και είναι δεμένη ομάδα που παίζει με πλάνο, εντούτοις δεν είναι άτρωτη. Κλειδί στο κυριακάτικο ματς θα είναι η προπονητική σκακιέρα και το πώς θα αντιμετωπίσει ο Φλέμινκς την ΑΕΛ. Δε συνηθίζω να συμμερίζομαι την άποψη ότι οι προπονητές κερδίζουν τα παιχνίδια, όμως η ΑΕΛ είναι κλασσικό παράδειγμα ομάδας προπονητή. Ο Φλέμμιγκς λοιπόν καλείται να δώσει τα διαπιστευτήριά του και να κλείσει τα στόματα ΑΕΚτζήδων και μη που τον έχουν για «δεύτερο». Ο Πάμπος δεν είναι απρόβλεπτος προπονητής ούτε και η ομάδα του. Παίζει με τον ίδιο τρόπο σε κάθε παιχνίδι, αναπτύσσεται με τον ίδιο τρόπο, σκοράρει με πανομοιότυπο τρόπο, και στηρίζεται στους ίδιους παίκτες-κλειδιά για να δώσουν τη λύση. Είναι επίσης φανερό πως η αμυντική της γραμμή όταν πιεστεί είναι επιρρεπής σε λάθη.

Ας είμαστε ρεαλιστές…τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, η ΑΕΛ υπερτερεί σε όλα τα σημεία σε σύγκριση με την ΑΕΚ, εκτός από ένα: Η ΑΕΚ έχει καλύτερες μονάδες, τεχνίτες ποδοσφαιριστές που μπορούν να παίξουν έξυπνο και ορθόδοξο ποδόσφαιρο. Κατά τα άλλα υστερούμε σε δύναμη, σε φυσική κατάσταση, στην αμυντική λειτουργία και στην ομαδική προσπάθεια. Αν εκμεταλλευτούμε τα λιγοστά μας πλεονεκτήματα τότε μπορούμε για τη νίκη. Πιστεύω πως αν σκοράρουμε πρώτοι τότε δε χάνουμε τον αγώνα. Οι ποδοσφαιριστές μας πρέπει να μπουν δυνατά από το πρώτο λεπτό και να παλέψουν όλες τις μονομαχίες με τσαμπουκά. Ας φορτωθούμε με κάρτες, λίγη σημασία έχει από εδώ και πέρα. Μόνο αν γυαλίζει το μάτι των ποδοσφαιριστών μας θα μπορούμε να εξουδετερώσουμε το συμπαγές κέντρο της ΑΕΛ.

Με λύπη και εκνευρισμό παρατηρώ πως όλοι μας έχουν ξεγραμμένους, με πρώτο και καλύτερο τον Πάμπο Χριστοδούλου που δήλωσε πως «ο αγώνας κρύβει παγίδες». Μια φράση κλισέ που χρησιμοποιείται συνήθως όταν μια μεγάλη ομάδα αντιμετωπίζει μια μικρομεσαία και κατά πάσα πιθανότητα θα την κερδίσει αν είναι προσεκτική. Επίσης οι αθλητικογράφοι των δελτίων ειδήσεων ούτε καν στον κόπο μπαίνουν να κάνουν ρεπορτάζ για την ΑΕΚ, λες και η ΑΕΛ θα παίζει μόνη της. Ακόμα και οι εταιρείες στοιχημάτων δίνουν 1,50 για νίκη της ΑΕΛ, 3,50 για ισοπαλία και 6,75 για νίκη της ΑΕΚ!

Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους και αντικατοπτρίζουν την κατάντια της μέχρι πρότινος Ευρωπαίας ΑΕΚ, να είναι αουτσάιντερ σε κάθε σχεδόν ντέρμπι του πρωταθλήματος. Και ας μην αρχίσουμε «παίζουμε με την πρωτοπόρο» κλπ, γιατί όσοι παρακολουθούν συστηματικά την ΑΕΚ, τότε θα ξέρουν όπως κι εγώ πως φέτος έχουμε παικταράδες οι οποίοι υπό τις κατάλληλες συνθήκες τρώνε για πρόγευμα οποιαδήποτε από τις πρωτοπόρους. Το αποδείξαμε με νίκες επί της Ομόνοιας, Ανόρθωσης και Απόλλωνα, με καταπληκτική εμφάνιση αλλά εχθρική διαιτησία με τον Αποέλ, ας το αποδείξουμε και με την ΑΕΛ. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε παρά μόνο τον κακό μας εαυτό, και σε αυτό έχει αποκλειστική ευθύνη ο προπονητής που καλείται να ανεβάσει την ψυχολογία της ομάδας και να την παρατάξει στο γήπεδο διαβασμένη και με πλάνο.

Φεύγουν ... αφήνουν πίσω τους συντρίμια;

Βρισκόμαστε λίγες στροφές πριν το τέλος της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος. Η ομάδα, παρά το αδιαμφισβήτητα εξαιρετικό και ποιοτικό ρόστερ ως ιδανική αυτόχειρας βρίσκεται εκτός στόχων και στην ουσία έχει ρόλο κομπάρσου στο πρωτάθλημα, όντας αδιάφορη. Ο μόνος στόχος που της έχει απομείνει, είναι το κύπελλο, αλλά και αυτός φαντάζει δύσκολος εως ακατόρθωτος, απόρροια της κακής αγωνιστικής συμπεριφοράς της ομάδας, της απειθαρχίας, της έλλειψης αντοχών αλλά και πάθους, στοιχεία που δύσκολα μπορούν να αλλάξουν στο θεσμό του κυπέλλου, μιας και καμιά ομάδα δεν μπορεί να μεταμορφώνεται από τον ένα θεσμό στον άλλο.

Τις τελευταίες μέρες, έχουμε γίνει μάρτυρες ενός κύματος μαζικών αποχωρήσεων από την ομάδα σε τρία επίπεδα:

                      1) σε προπονητικό,

2) επικοινωνιακό  και

3) αγωνιστικό.

Ο κόσμος της ΑΕΚ, εύλογα έχει θορυβηθεί και δεν είναι λίγοι που διερωτούνται αν βαρέσαμε διάλυση. Αν η ομάδα μοντέλο, τόσο αγωνιστικά όσο και οργανωτικά τείνει να διαλυθεί και να επιστρέψουμε σε όχι και τόσο μακρινές εποχές μιζέριας και απαξίωσης.

Αν και η ομάδα σίγουρα δεν εκπέμπει υγεία και εμπιστοσύνη, θεωρώ πως οι τρεις αυτές αποχωρήσεις δεν επηρεάζουν την ομάδα. Ή τουλάχιστον δεν αποτελούν πλήγμα σε αυτό που κτίζεται τα τελευταία δύο χρόνια. Δεδομένου φυσικά πως δεν θα ακολουθήσουν και άλλες αποχωρήσεις, ειδικά σε έμψυχο δυναμικό αλλά και στο πρόσωπο που έχει το γενικό κουμάντο της ομάδας, δηλαδή τον Κρόιφ. Συμφωνούμε πως ο Κρόιφ έχει μερίδιο ευθύνης για τα χάλια που βλέπουμε τον τελευταίο καιρό, αλλά υπάρχουν και πολλά ελαφρυντικά. Εξάλλου, πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που μας έδωσε όραμα, προοπτική και μας έκανε να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με την ομάδα.   

Θα αναφερθώ στις τρεις αποχωρήσεις των οποίων γίναμε μάρτυρες και θα επιχειρήσω να εκτιμήσω το κόστος από την αντίστοιχη απώλεια, λαμβανομένης υπόψη της προσφοράς και του έργου που άφησαν πίσω τους.

• Ποδοσφαιριστής – Μίλιαν Μιρντάκοβιτς

Ο Μιρντάκοβιτς ήρθε στην ομάδα ως ο παίκτης κράχτης, όντας ο πρώτος σκόρερ του περσινού πρωταθλήματος. Με δεδομένη την περσινή του παρουσία, οι προσδοκίες που γέννησε ο ερχομός του στην ομάδα ήταν πολλές. Και αξίζει να σημειωθεί, ότι ήταν μια αρκετά δαπανηρή μεταγραφή για την ομάδα, δεδομένου του μπάτζετ και των δυνατοτήτων της ομάδας. Φήμες λένε πως η αμοιβή του ακουμπούσε τις 18 000 Ευρώ μηνιαίως, περίπου δηλαδή 200 000 Ευρώ για κάθε χρόνο του συμβολαίου του. Με βάση το βαρύ συμβόλαιο του παίκτη και την βραχύβια θητεία του στην ομάδα και πάντα με γνώμονα την προσφορά του, η αποχώρηση του κρίνεται λογική. Ο παίκτης δεν δικαίωσε τις προσδοκίες και στα πλείστα παιχνίδια που αγωνίστηκε ήταν η σκιά του καλού του εαυτού. Συμφωνούμε πως κάθε παίκτης δικαιούται ένα εύλογο χρόνο προσαρμογής, αλλά σε μια ομάδα με ψηλούς και πρωταγωνιστικούς στόχους, η υπομονή εξαντλείται εύκολα. Ο Μιρντάκοβιτς αγωνίστηκε στα περισσότερα παιχνίδια του, ως βασικός, με δεδομένη και την απουσία του Πιντάδο. Σε πολλά παιχνίδια ήταν αρνητικότατος και σε άλλα παιχνίδια οι παρουσίες του ήταν απλά μέτριες. Στο μόνο παιχνίδι που θύμισε τον παίκτη killer ήταν το παιχνίδι με την Ομόνοια. Όμως, ένας παίκτης δεν μπορεί να κριθεί από μόνο ένα παιχνίδι, ενώ σε όλα τα υπόλοιπα βολοδέρνει στο γήπεδο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως δεν ήταν λίγες οι φήμες για σιωπηλή τιμωρία του παίκτη, εξαιτίας των παραπανίσιων του κιλών.

Με βάση τα πιο πάνω, κρίνω πως η αποχώρησή του ναι μεν στοιχίζει στην ομάδα την παρουσία ακόμη μιας επιλογής στην επίθεση, αλλά από τη στιγμή που προέκυψε η προσφορά και με δεδομένη την επιθυμία του παίκτη, η διοίκηση έπραξε σωστά. Η ομάδα «ξεφορτώνεται» ένα βαρύ συμβόλαιο, δυσανάλογο με το τι πρόσφερε αγωνιστικά στην ομάδα και ταυτόχρονα ανοίγεται ο δρόμος για την καλύτερη αξιοποίηση του Μυτίδη, που προσωπικά θεωρώ ότι αδικείται. Παράλληλα, με λιγότερα χρήματα, η ομάδα μπορεί να επενδύσει σε νεαρότερο παίκτη στη θέση του φουνταριστού, με προοπτική για μακροχρόνια προσφορά ή πώληση. Εξάλλου, ένα πράγμα που χαρακτηρίζει τον Κρόιφ, είναι η επιλογή παικτών που δεν είναι γνωστοί, αλλά αποδεικνύονται λίρα εκατό. Κλείνοντας το κεφάλαιο Μιρντάκοβιτς, με ένα υγιή  Πιντάδο και το Μυτίδη από πίσω, η ομάδα μπορεί να βγάλει την αγωνιστική σεζόν και να διεκδικήσει τις πιθανότητες της στο κύπελλο.

• Τεχνικός Σύμβουλος – Μιχάλης Χατζηπιερής

Ο κατά τα άλλα συμπαθής Μιχάλης Χατζηπιερής, ανήκε στο τεχνικό επιτελείο της ομάδας και εκτελούσε χρέη τεχνικού συμβούλου. Ο ρόλος του κυρίως ήταν αφανής και είχε να κάνει με τα αποδυτήρια και την ενίσχυση του τεχνικού επιτελείου. Προσωπικά θεωρώ περιττή την παρουσία του στην ομάδα, μιας το συγκεκριμένο πόστο δεν είναι ζωτικής σημασίας για την εύρυθμη λειτουργία μιας ομάδας. Εξάλλου, πολλές φορές όταν το τεχνικό επιτελείο αποτελείται από πολλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες, με διαφορές στα θέματα φιλοσοφίας, μια ομάδα μάλλον ζημιώνει παρά επωφελείται.  

Ο Χατζηπιερής περισσότερο κοσμούσε τα πάνελ αθλητικών εκπομπών παρά εκτελούσε συμβουλευτικά χρέη στην ομάδα. Σίγουρα πρόσφερε, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, αλλά πιστεύω πως η αποχώρηση του, δεν επηρεάζει την ομάδα. Προσωπικά θέλω να εκφράσω ένα παράπονο σχετικά με τον Χατζηπιερή, το οποίο είναι και το πρώτο πράγμα που θυμάμαι σχετικά μ’ αυτόν. Αναφέρομαι στη στάση του σε αθλητική εκπομπή, μετά από παιχνίδι της ΑΕΚ με τον Αποέλ, στο οποίο η ομάδα μας αδικήθηκε (για μια ακόμη φορά) από τη διαιτησία. Πρόκειται για παιχνίδι στο οποίο αποβλήθηκε ο Ντίμεχ, αντικρίζοντας δύο κίτρινες σε πέντε λεπτά και που ο Αποέλ σκόραρε με εκτέλεση ανύπαρκτου φάουλ έξω από την περιοχή μας. Ο Χατζηπιερής, ενώ κλήθηκε να εκπροσωπήσει την ΑΕΚ στο πάνελ της εκπομπής και ενώ τα διαιτητικά λάθη ήταν εξόφθαλμα (η διοίκηση είχε επίσημα αντιδράσει), σε καμιά περίπτωση δεν αντέδρασε στις προκλήσεις του Τάκη Αντωνίου και με τα λεγόμενα του μάλλον άφηνε να νοηθεί πως ήταν υπερβολικές οι αντιδράσεις της ΑΕΚ. Δεν παρέλειψε να εκθειάσει το μεγαλείο του Αποέλ και την ανωτερότητα του. Προφανώς ξέχασε ποιον εκπροσωπούσε, ενθυμούμενος τον πρότερο γαλαζοκίτρινό του βίο. Άσχημη εντύπωση προκάλεσαν και οι πρόσφατες δηλώσεις του, πως οι ποδοσφαιριστές μας αγωνίζονται χωρίς κανένα κίνητρο, δημιουργώντας απορίες στον κόσμο για το ποιος τους δίνει κίνητρο και αν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές έχουν ασυλία να αγωνίζονται αδιάφοροι.  

• Εκπρόσωπος Τύπου – Νεκτάριος Μαρκέττος

Ο Νεκτάριος Μαρκέττος, τα τελευταία δύο χρόνια αποτελούσε τον εκπρόσωπο τύπου της ομάδας. Ασκούσε τα συγκεκριμένα καθήκοντα, ως επαγγελματίας δημοσιογράφος και δεν είχε οπαδικούς δεσμούς με την ομάδα. Ομολογουμένως, ο ρόλος του ήταν πετυχημένος, δεδομένου πως ήταν και ο πρώτος που είχε ανάλογο ρόλο/πόστο στην ομάδα. Η ομάδα απέκτησε φωνή προς τα μέσα και ο επικοινωνιακός τομέας της ομάδας, πέρασε σε πιο επαγγελματικό επίπεδο.

Όμως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του Μαρκέττου, η ομάδα μας δεν έπαψε να είναι ο φτωχός συγγενής των Μέσων. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ομάδα μας δέχθηκε λάσπη από δημοσιογράφους και κάποτε και πόλεμο. Αναφέρθηκε εξάλλου και σε προηγούμενα άρθρα στον Blogg πως η ομάδα απαξιώνεται επανειλημμένα από τους δημοσιογράφους και παρατέθηκαν και στοιχεία. Γι’ αυτό ευθύνη φέρει και ο επίσημος εκπρόσωπος Τύπου της ομάδας. Ταυτόχρονα, ίσως και με οδηγίες της διοίκησης, η ομάδα δεν βγήκε προς τα έξω, στα παιχνίδια που αδικήθηκε από τη διαιτησία, επίσημα και δια στόματος του εκπροσώπου της, να αντιδράσει και να δείξει έμπρακτα πως δεν είναι παθητική. Ο Μαρκέττος, δεν επεδίωξε επίσης ποτέ να έρθει σε επαφή με τους δύο ανεπίσημους οπαδικούς ιστοτόπους της ομάδας, ώστε να υπάρχει αλληλοκατανόηση και ίσως  καλύτερη ενημέρωση στα της ομάδας. Θεωρώ επίσης, πως στο συγκεκριμένο πόστο, θα ήταν προτιμότερο να βρίσκεται κάποιος δημοσιογράφος που ανήκει και στους φιλάθλους της ομάδας, ώστε να είναι και πιο κοντά στα «θέλω» των οπαδών, αλλά και τα δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα παράπονά τους.

Με βάση τα πιο πάνω, κρίνω πως το κόστος στην ομάδα δεν είναι μεγάλο. Το μόνο ίσως πλήγμα που δέχεται η ομάδα, είναι σε επικοινωνιακό επίπεδο, από την άποψη πως οι αποχωρήσεις έγιναν μαζικά και την ίδια χρονική περίοδο. Η ομάδα δέχεται ένα πλήγμα περισσότερο στο μοντέλο του γερού οικοδομήματος της ομάδας που λειτουργεί επαγγελματικά και μεθοδικά. Επί της ουσίας, οι πληγές είναι απλά επιδερμικές ...  

 

Τελειώνοντας,  πιστεύω πως θα ήταν εποικοδομητικό να ακουστεί και η δική σας άποψη για τα πιο πάνω… 

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα

"Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα". Ξεκινώ με αυτή τη φράση παρμένη από τον τίτλο μιας παλιάς ταινίας, που νιώθω πως ταιριάζει γάντι στην ομάδα μας. Μια ομάδα που το τελευταίο διάστημα έχει απαξιωθεί από πολλούς και κυρίως από τους οπαδούς της (δεν το κρύβω πως και από τον υποφαινόμενο). Μια ομάδα που τελευταία παρέπαιε σε κάθε γήπεδο που πήγαινε, που σου προκαλούσε θλίψη το αποκρουστικό και προβλέψιμο παιχνίδι της. Μια ομάδα ενός προπονητή που ήταν ωσεί παρόν στον πάγκο και που έμοιαζε περισσότερο με τουρίστα παρά επαγγελματία προπονητή.

Κι όμως! Αυτή η ομάδα, που κάποιοι βιάστηκαν να την κράξουν είναι εδώ! Το σημερινό παιχνίδι αποτελεί απάντηση για όλους. Η ΑΕΚ είναι μεγάλη ομάδα και με τεράστια ποιότητα, με παίκτες κλάσης και σαφώς καλύτερη από την Ομόνοια. Στον αγωνιστικό χώρο, ταπείνωσε την υπερόπτισσα Ομόνοια και αν οι παίκτες είχαν πιο καθαρό μυαλό θα μπορούσαν να τη διασύρουν, ειδικά στο διάστημα που παίζαμε με αριθμητικό πλεονέκτημα.

Το σημερινό παιχνίδι αφήνει όμως και μια πικρή γεύση. Είναι από της λίγες φορές οι οπαδοί μας φεύγουν από το γήπεδο και κατακλύζονται από ένα περίεργο συναίσθημα χαράς και πίκρας. Είναι πολλά τα «γιατί». Και το μεγαλύτερο «γιατί» έχει να κάνει με το γιατί αυτή η ομάδα, έδωσε δικαιώματα και γιατί αυτή η ομάδα, ενώ μπορεί και το έδειξε σε κάποια παιχνίδια (Αποελ, Μακάμπι εντός, Σάλκε εκτός, Απόλλωνα εκτός, Ανόρθωση, σήμερα) είναι τόσο πίσω στη βαθμολογία. Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί που σήμερα κατέκλυσαν το ΓΣΖ, που μονολογούσαν σχολιάζοντας την πρωτοπόρο μέχρι σήμερα Ομόνοια: «αυτή η ομάδα πάει για τίτλο;». Κάτι παρόμοια λεγόνταν και για τον Αποελ στο παιχνίδι της ντροπής στο ΓΣΠ. Ακόμα και η Αελ που μας βρήκε σε κάκιστη αγωνιστική μέρα δεν μας νίκησε. Και όμως η τετράδα μοιάζει με όνειρο, από τόσο νωρίς, ενώ στη χειρότερη είμαστε ισάξιοι με τους  ανταγωνιστές μας. Είναι καλυτερη από μας η Ομόνοια; Ο Αποέλ; Η Αελ; Η Ανόρθωση; Πιστεύω πως Όχι!

Για αυτό το γεγονός έχουν τεράστια ευθύνη οι παίκτες. Θεωρώ πως οι ίδιοι αδίκησαν τους εαυτούς τους.  Αυτή η ομάδα ήταν και είναι φτιαγμένη από άριστης ποιότητας υλικά και θα μπορούσε για πολλά στο φετινό πρωτάθλημα. Ακόμα και σήμερα πιστεύω με όλη μου την ψυχή πως η ομάδα μας, το καμάρι της πόλης μας, είναι καλύτερη και από τον Αποελ και από την Ομόνοια και από την Αελ αλλά και την Ανόρθωση. Πάντως οι λόγοι που μας οδήγησαν στο να φεύγουμε από το γήπεδο σκεπτικοί, δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν.

Το σημερινό παιχνίδι, θεωρώ πως είναι ο φάρος για τις πολύ καλύτερες μέρες που έρχονται. Και το πιστεύω ειλικρινά, όπως το πιστεύουν οι περισσότεροι φίλοι της ομάδας που είδαν το σημερινό παιχνίδι. Το αποτέλεσμα ήταν δικαιότατο και προϊόν ομαδικής δουλειάς και κατάθεσης ψυχής μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Η ομάδα μας παρατάχθηκε με παίκτες που γυάλιζε το μάτι τους. Εξάλλου, είχαν και έχουν πολλά να αποδείξουν και στον κόσμο που τους πίστεψε αλλά και στους ίδιους τους τους εαυτούς. Δεν υστέρησε κανένας σήμερα. Και οι 14 ήταν υπέροχοι. Τρέξιμο, αλληλοκάλυψη, πάθος, διαύγεια στο παιχνίδι, φαντασία. Όλα όσα έλειπαν τόσο καιρό – πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Θα σταθώ μόνο σε ένα παίκτη από τους σημερινούς θριαμβευτές, γιατί θεωρώ πως τον έχουμε αδικήσει.

Και αναφέρομαι στον Μιρντάκοβιτς. Η αλήθεια είναι πως περιμέναμε πολύ περισσότερα από αυτόν τον παίκτη. Το όνομα και η περσινή του παρουσία μας έκαναν να  προσδοκούμε πως η ομάδα απέκτησε τον killer που της έλειπε. Και είναι αλήθεια πως μέχρι τώρα δεν έπεισε κανέναν. Αποτελούσε αντικείμενο πειραγμάτων στην κερκίδα και χλευασμού. Κάποιες φορές η παρουσία του προκαλούσε και θλίψη. Θύμιζε παλαίμαχο και ξοφλημένο παίκτη. Σήμερα αποδείχτηκε περίτρανα πως ο Μιρντάκοβιτς δεν ξέχασε την μπάλα που ήξερε. Πιθανότατα η επιθετική του αφλογιστία να τον φόρτωσε με τόσο άγχος που τον οδήγησε σε τόσο τραγικές εμφανίσεις. Είναι στη φύση των επιθετικών εξάλλου να είναι παίκτες ψυχολογίας. Τρανταχτό παράδειγμα ο Φερνάντο Τόρες των τόσων εκατομμυρίων που το παλεύει αλλά δεν του βγαίνει τίποτα.  Ο Μίλιαν, σήμερα απέδειξε την αξία του και το λόγο που αποκτήθηκε. Δεν ήταν ποτέ γρήγορος και δεν πρόκειται να γίνει τώρα στην ΑΕΚ. Είναι όμως παίκτης με εκτελεστική ικανότητα και δεινότητα. Παίκτης που κυνηγά κάθε φάση. Που πιέζει ψηλά και που παλεύει. Σήμερα δικαιώθηκε. Έκανε το τέλειο παιχνίδι. Σκόραρε δις σε ισάριθμα τετ α τετ, με μεγάλη ψυχραιμία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτός κέρδισε την αποβολή του Σερφά, που τον ταλαιπώρησε αφάνταστα. Δίκαια παίρνει τον τίτλο του πολυτιμότερου στον αγώνα. Ευελπιστούμε πως πλέον θα ξεμπουκώσει και θα συνεχίσει την ανοδική του απόδοση. Ο κόσμος πάντως με το ζεστό του χειροκρότημα, του έδειξε την εκτίμηση και την αγάπη του.

Σημαντική ήταν και η παρουσία των τριών νεοαπκτηθέντων στην ομάδα. Ξεκίνησαν και οι τρείς βασικοί και έδειξαν πως έχουν την ποιότητα να βοηθήσουν σημαντικά την ομάδα. Πρόκειται για παίκτες τεχνίτες που ταιριάζουν στο αγωνιστικό στυλ της ομάδας και δείχνουν να έχουν δέσει με το υπάρχον σύνολο. Αναμένεται δε να παρουσιαστούν πολύ καλύτεροι στη συνέχεια, πράγμα που μόνο αισιοδοξία μπορεί να μας γεμίζει.

Θα ήθελα να κάνω και ένα μικρό σχόλιο για τον προπονητή μας. Συμφωνούμε πως δεν έχει πείσει κανέναν. Πως μέχρι σήμερα έχει κάνει τραγικές επιλογές και η ομάδα δεν έδειξε σημάδια βελτίωσης. Όμως πιστεύω πως μέρος της κριτικής που του γίνεται είναι άδικο. Είναι πολύ νωρίς για να κριθεί η δουλειά του και μην ξεχνάμε πως κανένας προπονητής δεν κάνει θαύματα ή κρατά μαγικό ραβδί. Ας τον κρίνουμε όλοι το Μάη, όταν θα μπορούμε να έχουμε μια πιο πλήρη εικόνα των δυνατοτήτων και ικανοτήτων του. Έστω και άπειρος ως πρώτος προπονητής, δεν νομίζω να είναι τυχαίος. Μην ξεχνάμε πως ήταν σε προπονητικά επιτελεία μεγάλων συλλόγων με τεράστια ιστορία και δυναμική. Και δεν νομίζω να ήταν βοηθός προπονητής απλά για το θεαθήναι ή τιμής ένεκεν. Ας του δώσουμε πίστωση χρόνου να δουλέψει με την ομάδα και να δούμε τι μπορεί να κάνει. Σήμερα έδειξε ένα δείγμα γραφής και προσωπικά θεωρώ πως κέρδισε κατά κράτος στην προπονητική σκακιέρα. Φάνηκε διαβασμένος, έστησε σωστά την ομάδα και έκανε σωστές αλλαγές. Και εξηγώ: η εντεκάδα που παράταξε και ξένισε αρκετούς τελικά απέδειξε πως επιλέχθηκε σωστά. Δικαιώθηκε από τις επιλογές του και αυτό το πιστώνεται στα θετικά του. Διατηρώ όμως κάποιες επιφυλάξεις για την επιμονή στο Φορτίν – που δεν έκανε το τεράστιο λάθος, αλλά σε κάποιες στιγμές έπαιζε με τεράστιο ρίσκο. Επίσης, ήταν λογική η αντικατάσταση του Μιρντάκοβιτς από τον Φαν Ντάικ, δεδομένου πως παίζαμε με αριθμητικό πλεονέκτημα και με υπέρ μας το σκορ. Γέμισε το χώρο του κέντρου με παίκτες που μπορούν να ελέγξουν το ρυθμό του αγώνα και μπορούν να κρατήσουν μπάλα, με σκοπό να μη δεχθεί πίεση η ομάδα. Σε γενικές γραμμές το κατάφερε.

Συνοψίζοντας, η εμφάνιση της ομάδας σήμερα ήταν σπουδαία. Δείξαμε πως είμαστε μια μεγάλη ομάδα και για το πείσμα κάποιων δημοσιογραφίσκων που επιμένουν να το αγνοούν. Αν και το τρένο της τετράδας μάλλον έχει χαθεί, η σημερινή εμφάνιση μόνο ενθαρρυντικά μηνύματα μπορεί να περάσει. Μπορούμε να αισιοδοξούμε πως η ομάδα θα μπει σε μια σταθερή πορεία καλών και μεστών εμφανίσεων, δίνοντας αυτοπεποίθηση και ρυθμό για τη δύσκολη συνέχεια. Εξάλλου, μόνο έτσι μπορούμε να κτυπήσουμε το κύπελλο ή τις όποιες ελάχιστες πιθανότητες υπάρχουν για τετράδα. Ο κόσμος οφείλει να μείνει κοντά στην ομάδα και να είναι συνοδοιπόρος. Αυτή η ομάδα το αξίζει για όσα μας πρόσφερε, αλλά και για όσα μπορεί να μας προσφέρει!

Υ.Γ. Εκ του αποτελέσματος κρίνεται πετυχημένη η κίνηση των παικτών και του τεχνικού επιτελείου να δώσουν δωρεάν εισιτήρια. Ο κόσμος σήμερα ξανάρθε κοντά στην ομάδα και θεωρώ πως και οι παίκτες μας το είχαν ανάγκη να ξανανιώσουν εμπιστοσύνη.

Από δω και πέρα, κοιτάμε μόνο μπροστά. Πάμε για νέες επιτυχίες!!!

15-2-1980

Σαν σήμερα το 1980 θεμελιώθηκε το Νέο Στάδιο Γ.Σ.Ζ. από το Διοικητικό Συμβούλιο του Κ.Ο.Α. που απαρτιζόταν από τους Κίκη Λαζαρίδη (Πρόεδρος), Δημήτρη Δημητριάδη, Αντώνη Παπαδόπουλο, Μάριο Τριτοφτίδη, Μιχάλη Κιουπή, Λουκή Σαββίδη και Αντρέα Φυλακτού.

.
.
.

Κι όμως …η τετράδα δεν είναι τόσο μακριά

Ίσως προς το παρόν και με βάση τις τελευταίες αγωνιστικές και τα κακά αποτελέσματα να μοιάζει με χίμαιρα. Όμως, αυτή η ομάδα απέδειξε πως αν μη τι άλλο έχει χαρακτήρα και είναι ο ορισμός της απρόβλεπτης ομάδας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Φαντάζει τόσο απίθανο να κάνει το θαύμα και να κλείσει και πάλι στόματα; Στο κάτω κάτω, οι πλείστοι σχετικοί και άσχετοι του ποδοσφαίρου την έχουν ξεγράψει προ καιρού. Οπότε, η πίεση είναι λιγότερη και οι παίκτες απλά καλούνται να πιστοποιήσουν πως για ακόμη μια φορά, τους έχουν μετρήσει λανθασμένα και βεβιασμένα.

Παρατηρώντας τους κύριους ανταγωνιστές μας για την τετράδα, την Αελ, την Ανόρθωση και ίσως τον Απόλλωνα  (εξαιρώ την Ομόνοια και τον Αποελ που δύσκολα μπορούν να βρεθούν εκτός τετράδας, για αγωνιστικούς και κυρίως εξωαγωνιστικούς λόγους), εύκολα διακρίνει κανείς πως ναι μεν βαθμολογικά είμαστε πίσω, αλλά σε ποιότητα και ικανότητα κάθε άλλο παρά υστερούμε.  Η Αελ σε μια από τις χειρότερες μας εμφανίσεις στο πρωτάθλημα, δεν κατάφερε να μας κερδίσει στον πρώτο γύρο, ο Απόλλωνας δεν κατάφερε να μας κερδίσει σε δύο παιχνίδια εκ των οποίων στο ένα μας ισοφάρισε στο τελευταίο λεπτό, ενώ την Ανόρθωση την έχουμε κερδίσει στην έδρα της στον πρώτο γύρο σε ένα παιχνίδι που εκτός από το πέναλτι που έχασε δεν μας έκανε φάση. Συνεπώς, σε θέμα ανταγωνιστικότητας και πληρότητας/ποιότητας στο ρόστερ μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι.

Απ’ εκεί και έπειτα, το θέμα της τετράδας δεν είναι αποκλειστικά στα πόδια μας. Με απλά λόγια για να εκπληρωθεί ο στόχος (που για πολλούς μοιάζει με απατηλό όνειρο), πρέπει να βοηθήσουν και η θεά τύχη καθώς και οι συγκυρίες. Η μέχρι τώρα εικόνα που έχει το πρωτάθλημα, υποδηλώνει πως θα χαθούν αρκετοί βαθμοί από τους ανταγωνιστές μας, είτε στα μεταξύ τους παιχνίδια, είτε στα παιχνίδια τους με τις μικρομεσαίες ομάδες. Έχοντας λοιπόν ως βάση, πως τόσο η Ανόρθωση, όσο και η Αελ, έχουν παιχνίδια στα οποία ενδέχεται να χάσουν βαθμούς, πρέπει να κοιτάξουμε να μην επιστρέψουμε τα ενδεχόμενα δώρα.

Με βάση το πιο πάνω σκεπτικό, τα επόμενα δύο παιχνίδια της ομάδας μας, είναι κομβικής σημασίας και είναι ικανά είτε να μας στερήσουν οριστικά το όνειρο, είτε να μας απογειώσουν και να προσδώσουν στην ομάδα δυναμική για επιστροφή στην τροχιά της τετράδας. Ομολογουμένως και τα δύο παιχνίδια είναι υψηλού κινδύνου και με μεγάλο βαθμό δυσκολίας.

 Αρχής γενομένης από το ερχόμενο Σάββατο, η ομάδα μας καλείται να ξεπεράσει το εμπόδιο της δυσκολοκατάβλητης Ένωσης (του «δικού» μας Κλίγκερ) σε μια δύσκολη έδρα. Η Ένωση, στον πρώτο γύρο μας άλλαξε τα φώτα, σε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις της ομάδας. Ταυτόχρονα, καίγεται για βαθμούς, μιας και βρίσκεται χαμηλά στη βαθμολογία. Αξίζει να σημειωθεί πως η Ένωση αγνοούσε τη νίκη, από το παιχνίδι με μας τον πρώτο γύρο, μέχρι και την προηγούμενη αγωνιστική. Συνεπώς, ενδέχεται να γίνει σκληρή μάχη και ο αγώνας διόλου εύκολος δεν είναι. Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι απ’ εκείνους τους αγώνες που μετρά περισσότερο η ψυχή παρά η τεχνική και ταιριάζει γάντι το «ο θάνατος σου η ζωή μου». Την ίδια αγωνιστική η Αελ φιλοξενεί τον Αποελ και ευελπιστούμε σε απώλεια βαθμών. Θεωρώ πως η Αελ δύσκολα θα νικήσει για τρίτη φορά τον Αποελ – εξάλλου είναι εμφανές πως ο Αποελ έχει επιστρατεύσει τα …μεγάλα όπλα/μέσα για να είναι ήσυχο.

Αν τα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε το παιχνίδι με την Ένωση «αναίμακτα», θα τα παίξουμε όλα για όλα με την Ομόνοια στο ΓΣΖ. Με νίκη η ομάδα κερδίζει σε ψυχολογία και μένει κοντά στην τετράδα, που πλέον δεν θα είναι τόσο μακριά. Και εξηγώ: την ίδια αγωνιστική η Αελ αγωνίζεται με την Ανόρθωση στο Παπαδόπουλος και όποιο αποτέλεσμα και να έρθει μας βολεύει δεδομένου πως κάποια από τις δύο ανταγωνίστριες ή και οι δύο θα χάσουν βαθμούς. Αυτό που επιβάλλεται, είναι η ομάδα μας να καταθέσει ψυχή στο γήπεδο και να νικήσει την Ομόνοια, που μόνο εύκολο δεν είναι. Ποιοτικά είμαστε ανώτεροι. Πρέπει όμως να το πιστοποιήσουμε και στο γήπεδο. Αξίζει να σημειωθεί πως η Ανόρθωση, μετά τον αγώνα με την Αελ καλείται να αγωνιστεί εναντίον του Αποελ. Οπότε ακόμη ένα στραβοπάτημα για την υπερπροβλημένη και χαϊδεμένη ομάδα που φιλοξενείται στην πόλη μας είναι πιθανό και καλοδεχούμενο.   

Πιο κάτω παρουσιάζεται η βαθμολογία των πέντε πρώτων ομάδων μέχρι την τρέχουσα αγωνιστική (18^η).

Ομάδα	Βαθμοί	Θέση
Ομόνοια	40	1η
Αελ	40	2η
Αποέλ	39	3η
Ανόρθωση	38	4η
ΑΕΚ	28	5η

Στη συνέχεια παρουσιάζονται σχετικοί πίνακες στηριγμένοι σε διάφορα πιθανά σενάρια για το πως θα μπορούσε να είναι η βαθμολογία μέχρι και την 20^η αγωνιστική, δεδομένου πως η ομάδα μας πετύχει το απόλυτο σε βαθμούς

19^η Αγωνιστική

ΕΝΠ - ΑΕΚ

Άρης-Ανόρθωση

ΑΕΛ - ΑΠΟΕΛ

Ομάδα	Βαθμοί		Θέση
Ομόνοια	40 (+3)	43	1η
Αελ	40	40	4η
Αποέλ	39 (+3)	42	2η
Ανόρθωση	38 (+3)	41	3η
ΑΕΚ	28 (+3)	31	5η

20^η Αγωνιστική

ΑΕΚ – Ομόνοια

Ανόρθωση – ΑΕΛ

• Πρώτο σενάριο: Ισοπαλία στο Παπαδόπουλος

Ομάδα	Βαθμοί		Θέση
Ομόνοια	43	43	2η
Αποέλ	42 (+3)	45	1η
Ανόρθωση	41 (+1)	42	3η
Αελ	40 (+1)	41	4η
ΑΕΚ	31 (+3)	34	5η

- Διαφορά της ΑΕΚ από 4^η θέση: 7 βαθμοί

• Δεύτερο σενάριο: Νίκη Ανόρθωσης

Ομάδα	Βαθμοί		Θέση
Ομόνοια	43	43	3η
Αποέλ	42 (+3)	45	1η
Ανόρθωση	41 (+3)	44	2η
Αελ	40	40	4η
ΑΕΚ	31 (+3)	34	5η

- Διαφορά της ΑΕΚ από 4^η θέση: 6 βαθμοί

• Τρίτο σενάριο: Νίκη Αελ

Ομάδα	Βαθμοί		Θέση
Ομόνοια	43	43	2η
Αποέλ	42 (+3)	45	1η
Ανόρθωση	41	41	4η
Αελ	40 (+3)	43	3η
ΑΕΚ	31 (+3)	34	5η

- Διαφορά της ΑΕΚ από 4^η θέση: 7 βαθμοί

Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, τα προαναφερθέντα στηρίζονται σε εικασίες και στη τύχη (που τη χρειάζεσαι στο ποδόσφαιρο). Πρώτιστα όμως εξαρτώνται από την αγωνιστική συνέπεια της δικής μας ομάδας, αφού όλα τα σενάρια ξεκινούν με δεδομένο πως η ΑΕΚ θα περάσει αλώβητη τις επόμενες δύο αγωνιστικές. Αν η ΑΕΚ κάνει το καθήκον της, τότε όλα παίζονται. Και αν η διαφορά από την τέταρτη θέση με το πέρας της 20^ης αγωνιστικής είναι στους 6 ή 7 βαθμούς και με δεδομένο πως θα αντιμετωπίσουμε την Ανόρθωση και την Αελ, γιατί να μην είμαστε αισιόδοξοι;

Αυτή η ομάδα, το καλοκαίρι απέδειξε πως τα όνειρα σου τα κυνηγάς και ίσως γίνει το θαύμα και το απίθανο. Γιατί όχι να το επαναλάβει;

Εμπρός λοιπόν ΑΕΚΑΡΑ, σήκωσε κεφάλι και κλείσε στόματα!!!